Global LGBTQ+ Community and the Legal Aspect

Photo by Mercedes Mehling on Unsplash

The homosexual conduct has been a subject of vigorous scholarly debates in the jurisprudential schools around the world at least for the last couple of decades. Nonetheless, the question whether the criminalization of the homosexuality falls within the ambit of law continues to be an unanswered and open-ended question in most of the countries. As of 2018, there are 73 countries where homosexual activity between consenting adults is illegal. In eight countries, the homosexuality is punishable by death. Only 26 countries allow the legalization of the same-sex marriage. Thus, a close analysis of these statistics shows that the legal status of the LGBTQ+ community heavily depends on the political, cultural and social developments of a particular community rather than a universal legal philosophy. There are two main entities in any country namely the legislature and the judiciary who have power and the legitimacy to determine the legal status of the marginalized communities in its society. The legacy of these institutions in relation to the acceptance of homosexuality is quite significant since they represent the will of the people through their elected representatives as well as the evolution of the legal system of the particular country respectively.

LGBTQ+ Rights through Statutes

It is unfortunate but no secret that legislators of many countries in the world have been quite backward towards giving equals rights to the sexual minorities. This criticism applies not only to the so called ‘third world countries’ but also to the nations who call themselves the pioneers of liberty and freedom. The prime example in this regard is the proposed Equality Act of the United States. Although, this Act seeks to prohibit discrimination on the basis of sexual orientation and gender identity in employment, housing, public accommodations, public education, federal funding, credit, and the jury system, the United States Senate is still holding it without giving it due attention. On the other hand, many commonwealth countries including Sri Lanka are following colonial laws which criminalise the homosexual conduct in private and public. As of 2018, more than half of the 71 countries that criminalised homosexuality were former British colonies or protectorates. But only a handful of them have tried to abrogate these laws and return to uphold the liberal values of our traditional societies. However, there are countries which are much more hostile towards the LBBTQ+ community. For example, Russia’s “gay propaganda” law, has been widely criticized for fuelling homophobia in the country. Since its enactment in 2013, the law has been used to detain LGBTQ+ activists and to stop pride marches.  On the other hand, Indonesia’s parliament is considering amendments to its criminal code that would make sex outside marriage, including gay sex, illegal, and impose prison sentences of up to five years. According to the International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association’s (ILGA) latest State-Sponsored Homophobia report, similar laws are also in place in 18 other countries. In countries like Iran, Sudan, Saudi Arabia and Yemen where the Sharia law in force, homosexuality is punishable by death.

Nonetheless, it cannot be denied that, legislative branch of some countries has taken steps to recognize the importance of one’s sexual orientation.  For example, in United Kingdom, homosexual acts were decriminalised by the Sexual Offences Act 1967 although the same sex marriages were not allowed in England until 2013.  It is also noteworthy that Europe as a whole has been quite sensitive towards the LGBTQ+ activism. Thus in 1956, the Germany abolished paragraph 175 of the German penal code which outlawed homosexuality. In 1962, homosexual behaviour was decriminalised in Czechoslovakia, following a scientific research of Kurt Freund that included phallometry of gay men who appeared to have given up sexual relations with other men and established heterosexual marriages.

Some other countries have used referendums to give legal effect to the rights of sexual minorities.  Most notable example in this regard is the 2015 Irish referendum which changed the marriage law in Ireland and allowed marriages to be contracted by two persons without distinction as to their sex. Switzerland and Taiwan also legalized the same-sex marriages through referendums in 2016 and 2018 respectively.

In Sri Lanka Dr. Neelan Tiruchelvam was the first Parliamentarian who spoke about the LGBTQ rights in the Parliament. Since then, no effort has been made to legalize the homosexuality or same-sex marriages in Sri Lanka.

Judiciary Activism in LGBTQ+ related issues

It is undisputed and universally recognised that the judiciary’s involvement of LGBTQ+ activism has been much more effective and engaging than that of elected representatives. The judges in contrast to the politicians are unelected and therefore do not have subscribe to the conservative values of the electorate. Instead, they are entrusted with the duty of protecting the minorities including LGBTQ+ community from the tyranny of the majority in the society.  

Thus, in 2000, the European Court of Human Rights overturned restrictions placed on the LGBTQ+ community in England. Between 2002 and 2005, courts in several provinces in Canada ruled that restricting marriage to opposite-sex couples constitutes a form of discrimination that is prohibited by Section 15 of the Charter of Rights and Freedoms. On 5 December 2017, the Constitutional Court of Austria struck down the ban on same-sex marriage as unconstitutional. In 2019, High Court of Botswana rejected laws that impose up to seven years in prison for same-sex relationships, stating they were unconstitutional.

The Supreme Court of the United States has been one of the most progressive institutions in the world as far as the LGBTQ+ rights are concerned. Although the United States Constitution did not permit the homosexual conduct initially, the judges have changed the original meaning of the constitution extensively and thereby not only legalized the homosexuality but also allowed the same-sex marriages to be contracted in all states. In Lawrence v. Texas (2003) the court held that U.S. laws prohibiting private homosexual activity, sodomy, and oral sex between consenting adults are unconstitutional. This paved the way for millions of Americans to live their lives freely and consider themselves as the lawful citizens of the country. In Obergefell v. Hodges (2015) the court went further and ruled that the fundamental right to marry is guaranteed to same-sex couples by both the Due Process Clause and the Equal Protection Clause of the United States Constitution. The judgment was celebrated all across the US and the illumination of the White House in rainbow colors on the evening of the ruling represented the enormous impact that this verdict had on the American society.  

Indian society has been quite hostile towards the homosexuality for centuries. The opposition to the LGBTQ+ community in India came from political, social, cultural and religious perspectives. After a decades long struggle, in 2018 Indian Supreme Court struck down the Section 377 of the Penal Code and decriminalised the homosexuality. In delivering the judgment, all five judges of the bench unanimously held that the History owes an apology to members of the community for the delay in ensuring their rights.

In Sri Lanka, the Courts are expressly barred from modifying any written or unwritten laws under the Article 16 of the Constitution. Thus, the Supreme Court did not address the issues of LGBTQ+ community until recently. However, in 2016, the Court refused to impose a custodial sentence to a couple who was convicted on the basis of Section 365A of the Penal Code which criminalizes homosexuality.  In conclusion, although the legal status of the LGBTQ+ community has been controversial throughout the world history, the recent developments has made clear that the long path before them is undoubtedly promising and filled with hope.

_____________________________________________

සමලිංගිකත්වය අවම වශයෙන් පසුගිය දශක කිහිපය තුළ ලොව පුරා නීතිවේදී පාසල්වල දැඩි විද්වත් විවාදයන්ට භාජනය වී ඇත. එසේ වුවද, සමලිංගිකත්වය අපරාධකරණය කිරීම නීතියේ විෂය පථයට අයත් වන්නේ ද යන ප්‍රශ්නය බොහෝ රටවල තවමත් පිළිතුරු නොලැබෙන හා විවෘත ප්‍රශ්නයක් ලෙස පවතී. 2018 වන විට, සමලිංගික සම්බන්ධතා නීති විරෝධී වන රටවල් 73 ක් ඇත. එසේම රටවල් අටක සමලිංගික සේවනයට මරණ දඩුවමද හිමි වේ. සමලිංගික විවාහ නීතිගත කිරීමට අවසර දී ඇත්තේ රටවල් 26 ක් පමණි. මේ අනුව, මෙම සංඛ්‍යාලේඛන සමීප විශ්ලේෂණයකින් පෙනී යන්නේ LGBTQ + ප්‍රජාවේ නෛතික තත්ත්වය විශ්වීය නීති දර්ශනයකට වඩා යම් ප්‍රජාවක දේශපාලන, සංස්කෘතික හා සමාජ සංවර්ධනයන් මත බෙහෙවින් රඳා පවතින බවයි. ඕනෑම රටක ප්‍රධාන ආයතන දෙක වශයෙන්, ව්‍යවස්ථාදායකය සහ අධිකරණය එහි සමාජයේ ආන්තිකකරණය වූ ප්‍රජාවන්ගේ නෛතික තත්ත්වය තීරණය කිරීමේ බලය සහ නීත්‍යානුකූලභාවය ඇත. සමලිංගිකත්වය පිළිගැනීමට අදාළව මෙම ආයතනවල උරුමය බෙහෙවින් වැදගත් වන්නේ ඔවුන් තෝරා පත් කර ගත් නියෝජිතයන් හරහා ජනතාවගේ කැමැත්ත මෙන්ම පිළිවෙලින් අදාළ රටේ නීති පද්ධතියේ විකාශනය නියෝජනය කරන බැවිනි.

LGBTQ + ප්‍රජාව හට ව්‍යවස්ථාමය ප්‍රතිපාදන හරහා ලැබී ඇති අයිතිවාසිකම්

ලෝකයේ බොහෝ රටවල ව්‍යවස්ථාදායකයන් ලිංගික සුලුතරයන්ට සමාන අයිතිවාසිකම් ලබා දීම සඳහා තරමක් පසුගාමී වීම අවාසනාවන්ත තත්ත්වයකි. මෙම විවේචනය ඊනියා ‘තුන්වන ලෝකයේ රටවලට’ පමණක් නොව, නිදහස හා නිදහසේ පුරෝගාමීන් යැයි කියා ගන්නා ජාතීන්ට ද අදාළ වේ. මේ සඳහා ප්‍රධාන උදාහරණය එක්සත් ජනපදයේ යෝජිත සමානාත්මතා පනතයි. මෙම පනත මගින් රැකියා, නිවාස, පොදු නවාතැන්, පොදු අධ්‍යාපනය, ෆෙඩරල් අරමුදල්, ණය සහ ජූරි ක්‍රමයේ ලිංගික දිශානතිය සහ ස්ත්‍රී පුරුෂභාවය අනුව වෙනස් කොට සැලකීම තහනම් කිරීමට උත්සාහ කළද, එක්සත් ජනපද සෙනෙට් සභාව තවමත් එය ලබා නොදී එය රඳවාගෙන සිටී. අනෙක් අතට, ශ්‍රී ලංකාව ඇතුළු බොහෝ පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය රටවල් පෞද්ගලික හා පොදු වශයෙන් සමලිංගික හැසිරීම අපරාධ කරන යටත් විජිත නීති අනුගමනය කරයි. 2018 වන විට සමලිංගික සේවනය අපරාධකරණය කළ රටවල් 71 න් අඩකට වඩා හිටපු බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත හෝ ආරක්ෂිත ප්‍රදේශ වේ. එහෙත් මෙම නීති අහෝසි කොට අපේ සාම්ප්‍රදායික සමාජවල ලිබරල් සාරධර්ම ආරක්ෂා කිරීමට නැවත උත්සාහ කර ඇත්තේ අතළොස්සක් පමණි. කෙසේ වෙතත්, LBBTQ + ප්‍රජාවට වඩා සතුරු රටවල් තිබෙන අතර උදාහරණයක් ලෙස, රුසියාවේ “සමලිංගික ප්‍රචාරක” නීතිය, රට තුළ සමලිංගික හැඟීම් ඇවිස්සීම සම්බන්ධයෙන් පුළුල් ලෙස විවේචනයට ලක්විය. 2013 දී එය බලාත්මක කළ දින සිට, LGBTQ + ක්‍රියාකාරීන් රඳවා තබා ගැනීමට සහ අභිමානවත් පෙළපාලි නැවැත්වීමට නීතිය භාවිතා කර ඇත. අනෙක් අතට, ඉන්දුනීසියාවේ පාර්ලිමේන්තුව සමලිංගික ලිංගිකත්වය, නීති විරෝධී කර ඒ සදහා වසර පහක් දක්වා සිර දඩුවම් නියම කිරීම ඇතුළුව විවාහයෙන් පිටත ලිංගික සම්බන්ධකම් ඇති කර ගන්නා පුද්ගලයන් ට අපරාධ නීති සංග්‍රහයේ සංශෝධන සලකා බලයි. International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association හී නවතම රාජ්‍ය අනුග්‍රාහක සමලිංගික පුද්ගලයන් පිලිබඳ සමීක්ෂණ වාර්තාවට අනුව, තවත් රටවල් 18 ක ද එවැනිම නීති ක්‍රියාත්මක වේ. ෂරියා නීතිය ක්‍රියාත්මක වන ඉරානය, සුඩානය, සවුදි අරාබිය සහ යේමනය වැනි රටවල සමලිංගික සේවනයට මරණ දඩුවම ද හිමි වේ.

එසේ වුවද, සමහර රටවල ව්‍යවස්ථාදායකයට කෙනෙකුගේ ලිංගික දිශානතියේ වැදගත්කම හඳුනා ගැනීමට පියවර ගෙන ඇති බව ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකිය. නිදසුනක් වශයෙන්, එක්සත් රාජධානියේ, සමලිංගික ක්‍රියාවන් 1967 ලිංගික අපරාධ පනත මගින් අවලංගු කරන ලද නමුත් 2013 වන තෙක් එංගලන්තයේ එකම ලිංගික විවාහයකට අවසර නොතිබුණි. සමස්තයක් ලෙස යුරෝපය LGBTQ + ක්‍රියාකාරීත්වය කෙරෙහි තරමක් සංවේදී වී ඇති බව සැලකිය යුතුය. මේ අනුව 1956 දී ජර්මනිය සමලිංගිකත්වය තහනම් කළ ජර්මානු දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 175 වන ඡේදය අහෝසි කළේය. 1962 දී, චෙකොස්ලොවැකියාවේ සමලිංගික හැසිරීම තහනම් කර ඇති අතර කර්ට් ෆ්‍රොවුන්ඩ්ගේ විද්‍යාත්මක පර්යේෂණයකින් පසුව, සමලිංගික පුරුෂයින්ගේ ලිංගික උද්දීපනය සමලිංගික සබඳතා අත හැරීම මගින් අහිමි වන බව සදහන් කර ඇත.

තවත් සමහර රටවල් ලිංගික සුලුතරයන්ගේ අයිතිවාසිකම්වලට නීතිමය බලපෑමක් ඇති කිරීම සඳහා ජනමත විචාරණ භාවිතා කර ඇත. මේ සම්බන්ධයෙන් වඩාත්ම කැපී පෙනෙන උදාහරණය වන්නේ 2015 අයර්ලන්ත ජනමත විචාරණය මගින් අයර්ලන්තයේ විවාහ නීතිය වෙනස් කළ අතර ඔවුන්ගේ ලිංගිකත්වය පිළිබඳ වෙනසක් නොමැතිව දෙදෙනෙකු විසින් විවාහ ගිවිසුම් ගත කිරීමට ඉඩ ලබා දීමයි. ස්විට්සර්ලන්තය සහ තායිවානය ද පිළිවෙලින් 2016 සහ 2018 ජනමත විචාරණ මගින් සමලිංගික විවාහ නීතිගත කර ඇත.

ශ්‍රී ලංකාවේ ආචාර්ය නීලන් තිරුචෙල්වම් මහතා පාර්ලිමේන්තුවේ LGBTQ අයිතිවාසිකම් ගැන කතා කළ පළමු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයා විය. එතැන් සිට, ශ්‍රී ලංකාවේ සමලිංගිකත්වය හෝ සමලිංගික විවාහ නීතිගත කිරීමට කිසිදු උත්සාහයක් ගෙන නොමැති වීම ඛේදනීය වේ.

LGBTQ + ආශ්‍රිත ගැටළු සම්බන්ධයෙන් අධිකරණ ක්‍රියාකාරිත්වය


LGBTQ + ක්‍රියාකාරීත්වයට අධිකරණයේ මැදිහත්වීම තේරී පත් වූ නියෝජිතයින්ට වඩා ඵලදායී හා ක්‍රියාශීලී බව අවිවාදිත හා විශ්වීය පිළිගැනීමකි. දේශපාලකයන්ට තමන්ගේ අවශ්‍යතාව මත විනිසුරුවන් තෝරා පත් කර නොගත යුතු අතර එසේ සිදු වුවහොත් ඡන්දදායකයින්ගේ ගතානුගතික වටිනාකම්වලට දායක නොවෙති. ඒ වෙනුවට, LGBTQ + ප්‍රජාව ඇතුළු සුළුතරයන් සමාජයේ බහුතරයකගේ කුරිරුකම්වලින් ආරක්ෂා කිරීමේ වගකීම ඔවුන්ට පැවරී ඇත.

මේ අනුව, 2000 දී යුරෝපීය මානව හිමිකම් අධිකරණය එංගලන්තයේ LGBTQ + ප්‍රජාවට පනවා තිබූ සීමාවන් අවලංගු කළේය. 2002 සිට 2005 දක්වා කාලය තුළ කැනඩාවේ පළාත් කිහිපයක උසාවි තීන්දු කළේ විරුද්ධ ලිංගයේ යුවළයන්ට විවාහය සීමා කිරීම එක්තරා ආකාරයක වෙනස්කම් කිරීමක් බවයි. එය අයිතිවාසිකම් සහ නිදහස පිළිබඳ ප්‍රඥාප්තියේ 15 වන වගන්තිය මගින් තහනම් කර ඇත. 2017 දෙසැම්බර් 5 වන දින ඔස්ට්‍රියාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා අධිකරණය සමලිංගික විවාහ තහනම ව්‍යවස්ථා විරෝධී යැයි කියා සිටියේය. 2019 දී බොට්ස්වානා මහාධිකරණය සමලිංගික සබඳතා සඳහා වසර හතක් දක්වා සිර දඩුවම් නියම කරන නීති ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර ඒවා ව්‍යවස්ථා විරෝධී බව ප්‍රකාශ කළේය.

එක්සත් ජනපදයේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය LGBTQ + අයිතිවාසිකම් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල ලෝකයේ වඩාත්ම ප්‍රගතිශීලී ආයතනයකි. එක්සත් ජනපද ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මුලින් සමලිංගික හැසිරීමට ඉඩ නොදුන්නද, විනිසුරුවන් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ මුල් අරුත පුළුල් ලෙස වෙනස් කර ඇති අතර එමඟින් සමලිංගිකත්වය නීතිගත කිරීම පමණක් නොව සමලිංගික විවාහයන් සියලු ප්‍රාන්ත ගිවිසුම්ගත වීමට ඉඩ දී තිබේ. Lawrence v. Texas (2003) නඩු තීන්දූවේදී අධිකරණය විසින් පෞද්ගලික සමලිංගික ක්‍රියාකාරකම්, ලිංගිකත්වය සහ වැඩිහිටියන් අතර මුඛ සංවාසය තහනම් කිරීම එක්සත් ජනපද නීති ව්‍යවස්ථාවට අනුව නීති විරෝධී බව තීන්දු කළේය. මිලියන සංඛ්‍යාත ඇමරිකානුවන්ට නිදහසේ තම ජීවිත ගත කිරීමටත්, තමන් රටේ නීත්‍යානුකූල පුරවැසියන් ලෙස සැලකීමටත් මෙමගින් අවස්ථාව සැලසිණි. Obergefell v. Hodges (2015) නඩු තීන්දුවේදී අධිකරණය තවදුරටත් තීන්දු කළේ විවාහ වීමට ඇති මූලික අයිතිය සමලිංගික යුවළයන්ට නිසි ක්‍රියාදාම වගන්තිය සහ එක්සත් ජනපද ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ සමාන ආරක්ෂණ වගන්තිය මගින් සහතික කර ඇති බවයි. මෙම තීන්දුව එක්සත් ජනපදය පුරා සමරනු ලැබූ අතර තීන්දුවේ සවස් වරුවේ ධවල මන්දිරය දේදුන්න වර්ණවලින් ආලෝකමත් කිරීම මෙම තීන්දුව ඇමරිකානු සමාජයට ඇති කළ දැවැන්ත බලපෑම නියෝජනය කරයි.

ඉන්දියානු සමාජය සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ සමලිංගික සම්බන්ධතා කෙරෙහි තරමක් සතුරු වී ඇත. ඉන්දියාවේ LGBTQ + ප්‍රජාවට විරුද්ධත්වය පැමිණියේ දේශපාලන, සමාජ, සංස්කෘතික හා ආගමික දෘෂ්ටිකෝණයන්ගෙනි. දශක ගණනාවක් තිස්සේ පැවති අරගලයකින් පසු, 2018 දී ඉන්දියානු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 377 වන වගන්තිය අවලංගු කර සමලිංගික සේවනය නීත්‍යානුකූල කර ඇත. තීන්දුව ලබා දීමේදී විනිසුරුවරුන් පස්දෙනාම ඒකමතිකව කියා සිටියේ ප්‍රජාවගේ අයිතිවාසිකම් සහතික කිරීම ප්‍රමාද කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඉතිහාසය සමාව අයැදිය යුතු බවයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 16 වන වගන්තිය යටතේ ලිඛිත හෝ ලිඛිත නීති වෙනස් කිරීම සඳහා උසාවියට ​​පැහැදිලිවම තහනම් කර ඇත. මේ අනුව, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට මෑතක් වන තුරුම LGBTQ + ප්‍රජාවේ ගැටළු විසදීමට හැකි වූයේ නැත. කෙසේ වෙතත්, 2016 දී අධිකරණය විසින් සමලිංගික සේවනය අපරාධකරණය කරන දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 365 ඒ වගන්තිය අනුව වරදකරු වූ යුවළකට භාරකාර දඩුවමක් නියම කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී.

අවසාන වශයෙන්, LGBTQ + ප්‍රජාවේ නෛතික තත්ත්වය ලෝක ඉතිහාසය පුරාම මතභේදාත්මක වුවද, මෑත වර්ධනයන් පැහැදිලි කර ඇත්තේ ඔවුන්ට පෙර ඇති දිගු මාවත නිසැකවම පොරොන්දු සහ බලාපොරොත්තුවෙන් පිරී ඇති බවයි.

Photo by Ian Taylor on Unsplash

_____________________________________________

ஓரினச்சேர்க்கை நடத்தை கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களாக உலகெங்கிலும் உள்ள நீதித்துறை பள்ளிகளில் தீவிரமான அறிவார்ந்த விவாதங்களுக்கு உட்பட்டது. ஆயினும் கூட, ஓரினச் சேர்க்கை குற்றமா என்ற கேள்வி பெரும்பாலான நாடுகளில் பதிலளிக்கப்படாத திறந்த கேள்வியாக இன்னுமே தொடர்கின்றது. 2018 ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, 73 நாடுகளில் பருவ வயதையடைந்தவர்களுக்கு இடையே ஓரினச் சேர்க்கை நடவடிக்கை சட்டவிரோதமானது எனக் குறிப்பிடுகின்றது. எட்டு நாடுகளில், ஓரினச்சேர்க்கை மரண தண்டனைக்குரிய குற்றமாக கருதப்பட்டது. 26 நாடுகள் மட்டுமே ஒரே பாலின திருமணத்தை சட்டப்பூர்வமாக அனுமதிக்கின்றன. எனவே, இந்த புள்ளிவிபரங்களின் நெருக்கமான ஒரு பகுப்பாய்வின் படி, LGBTQ + சமூகத்தின் சட்டபூர்வ நிலை ஒரு உலகளாவிய சட்ட தத்துவத்தை விட ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் அரசியல், கலாச்சார மற்றும் சமூக முன்னேற்றங்களிலே பெரிதும் சார்ந்துள்ளது என்பதைக் காட்டுகின்றது. எந்தவொரு நாட்டிலும் சட்டமன்றம் , நீதிமன்றம் என்ற இரண்டு முக்கிய நிறுவனங்கள் உள்ளன, அதாவது சட்டமன்றம் மற்றும் நீதித்துறை ஆகியவை சமூகத்தில் ஓரங்கட்டப்பட்ட சமூகங்களின் சட்ட நிலைமையை தீர்மானிக்கும் அதிகாரமும் சட்டபூர்வமான தன்மையும் கொண்டவை. ஓரினச்சேர்க்கையை ஏற்றுக்கொள்வது தொடர்பாக இந்த நிறுவனங்களின் மரபு மிகவும் முக்கியமானது, ஏனெனில் அவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் என்ற வகையில் மக்களின் விருப்பத்தையும், குறிப்பிட்ட நாட்டின் சட்ட அமைப்பின் பரிணாமத்தையும் முறையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றார்கள்.

நியதிச் சட்டங்களினூடான LGBTQ + சமூகத்தின் உரிமைகள்

உலகின் பல நாடுகளின் சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் பாலியல் சிறுபான்மையினருக்கு சமமான உரிமைகளை வழங்குவதில் மிகவும் பின்தங்கிய நிலையில் உள்ளனர் என்பது வெளிப்படை உண்மையாகும் . இந்த விமர்சனம் ‘மூன்றாம் உலக நாடுகள்’ என்று அழைக்கப்படுபவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, சுதந்திரம் மற்றும் சுதந்திரத்தின் முன்னோடிகள் என்று தங்களை அழைக்கும் நாடுகளுக்கும் பொருந்தும். இது தொடர்பான பிரதான உதாரணம் அமெரிக்காவின் முன்மொழியப்பட்ட சமத்துவச் சட்டம். இந்த சட்டம் வேலைவாய்ப்பு, வீட்டு வசதி, பொது தங்குமிடங்கள், பொதுக் கல்வி, கூட்டாட்சி நிதி, கடன் மற்றும் நடுவர் அமைப்பு ஆகியவற்றில் பாலியல் நோக்குநிலை மற்றும் பாலின அடையாளத்தின் அடிப்படையில் பாகுபாட்டைத் தடைசெய்ய முற்பட்டாலும், அமெரிக்காவின் செனட் அது தொடர்பாக இன்னும் கவனத்தை செலுத்தாது இருக்கின்றது. மறுபுறம், இலங்கை உட்பட பல பொதுநலவாய நாடுகள் தனியார் மற்றும் பொதுவிடங்களில் ஓரினச்சேர்க்கை நடத்தையில் ஈடுபடுபவர்களை குற்றவாளியாக்கும் காலனித்துவ சட்டங்களைப் பின்பற்றுகின்றன. 2018 ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, ஓரினச் சேர்க்கையை குற்றமாக கருதிய 71 நாடுகளுல் அரைவாசிக்கும் அதிகமான நாடுகள் முன்னர் பிரித்தானிய காலணித்துவத்தின் கீழ் இருந்த நாடுகளாகும். ஆனால் அவர்களில் ஒரு சிலரே இந்தச் சட்டங்களை இரத்து செய்து நமது பாரம்பரிய சமூகங்களின் தாராளமய விழுமியங்களை நிலைநாட்ட திரும்பியுள்ளனர். இருப்பினும், LBBTQ + சமூகத்திற்கு மிகவும் விரோதத்தை தெரிவிக்கும் நாடுகள் பல உள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, ரஷ்யாவின் “ஓரின சேர்க்கை பிரச்சாரம்” சட்டம், நாட்டில் ஓரினச்சேர்க்கைக்குத் தூண்டுவதாக பரவலாக விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளது. 2013 ஆம் ஆண்டில் இது இயற்றப்பட்டதிலிருந்து, LGBTQ + ஆர்வலர்களை தடுத்து வைக்கவும், பெருமை அணிவகுப்புகளை நிறுத்தவும் இந்த சட்டம் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மறுபுறம், இந்தோனேசியாவின் பாராளுமன்றம் ஓரின சேர்க்கை, சட்டவிரோதமானது மற்றும் ஐந்து ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்படக்கூடிய குற்றமாக கருதியதோடு உட்பட திருமணத்திற்கு அப்பால் பாலின உறவுகளை உருவாக்கிக் கொள்ளும் நபர்கள் தொடர்பில் குற்றவியல் சட்டம் திருத்தங்களை மேற்கொள்ளும். இன்னும் International lesbian, Gay, Bisexual, Trans and IntersexGender சமீபத்திய மாநில நிதியுதவி ஹோமோபோபியா அறிக்கையின்படி, இதே போன்ற சட்டங்கள் மற்ற 18 நாடுகளிலும் நடைமுறையில் உள்ளன. ஷரியா சட்டம் நடைமுறையில் உள்ள ஈரான், சூடான், சவுதி அரேபியா மற்றும் யெமன் போன்ற நாடுகளில், ஓரினச்சேர்க்கைக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்படுகின்றது.

ஆயினும் கூட, சில நாடுகளின் சட்டமன்றங்கள் ஒருவரின் பாலியல் நோக்கு நிலையின் முக்கியத்துவத்தை அங்கீகரிக்க நடவடிக்கை எடுத்துள்ளது என்பதை மறுக்க முடியாது. எடுத்துக்காட்டாக UKல், ஓரினச் சேர்க்கை செயல்களானது பாலியல் குற்றச் சட்டம் 1967 ஆல் நிர்ணயிக்கப்பட்டன, இருப்பினும் ஒரே பாலினத் திருமணங்கள் இங்கிலாந்தில் 2013 வரை அனுமதிக்கப்படவில்லை. LGBTQ + செயல்பாடு தொடர்பாக ஐரோப்பா ஒட்டு மொத்தமாக மிகவும் உணர்திறன் கொண்டிருந்தது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இவ்வாறு ஓரினச் சேர்க்கையை 1956 ஆம் ஆண்டில், ஜெர்மனி தமது தண்டனைச் சட்டக் கோவையின் 175 வது பந்தியை ஒழித்ததனூடாக சட்டவிரோதமாக்கியது. 1962 ஆம் ஆண்டில், செக்கோஸ்லோவாக்கியாவில் ஓரினச்சேர்க்கை நடத்தை மறுக்கப்பட்டது, கர்ட் ப்ரொவுண்டின் விஞ்ஞான ஆராய்ச்சியைத் தொடர்ந்து, ஓரின சேர்க்கையாளர்களின் பாலோமெட்ரி இதில் அடங்கும், அவர்கள் மற்ற ஆண்களுடன் பாலியல் உறவுகளை விட்டுவிட்டு, பாலின திருமணங்களை ஏற்படுத்தினர்.
பாலியல் சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளுக்கு சட்டப்பூர்வ விளைவைக் கொடுக்க வேறு சில நாடுகள் வாக்கெடுப்புகளைப் பயன்படுத்தியுள்ளன. இந்த விஷயத்தில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க எடுத்துக்காட்டு 2015 ஆம் ஆண்டு ஐரிஷ் வாக்கெடுப்பு, இது அயர்லாந்தில் திருமணச் சட்டத்தை மாற்றியது மற்றும் திருமணங்களை இரண்டு நபர்களால் தங்கள் பாலினத்தில் வேறுபாடு இல்லாமல் ஒப்பந்தம் செய்ய அனுமதித்தது. சுவிட்சர்லாந்து மற்றும் தாய்வானும் முறையே 2016 மற்றும் 2018 ஆம் ஆண்டுகளில் வாக்கெடுப்பு மூலம் ஒரே பாலின திருமணங்களை சட்டப் பூர்வமாக்கின.
இலங்கையில் டாக்டர் நீலன் திருச்செல்வம் பாராளுமன்றத்தில் LGBTQ+ சமூகத்தினரின் உரிமைகள் பற்றிப் பேசிய முதல் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஆவார். அப்போதிருந்து, இலங்கையில் ஓரினச்சேர்க்கை அல்லது ஒரே பாலின திருமணங்களை சட்டப்பூர்வமாக்க எந்த முயற்சியும் எடுக்கப்படவில்லை.

LGBTQ + தொடர்பான சிக்கல்களில் நீதித்துறையின் செயல்பாடு

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளை விட LGBTQ + செயல்பாட்டில் நீதித்துறையின் ஈடுபாடு மிகவும் பயனுள்ளதாகவும் ஈடுபாடாகவும் உள்ளது என்பது மறுக்கமுடியாதது மற்றும் அது உலகளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. அரசியல்வாதிகளுக்கு மாறாக நீதிபதிகள் தேர்வு செய்யப்படுவதில்லை, எனவே வாக்காளர்களின் பழமைவாத மதிப்புகளுக்கு சந்தா இல்லை. மாறாக, சமூகத்தில் பெரும்பான்மையினரின் கொடுங்கோன்மையிலிருந்து LGBTQ + சமூகம் உள்ளிட்ட சிறுபான்மையினரைப் பாதுகாக்கும் கடமை அவர்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது.

இதனால், 2000 ஆம் ஆண்டில், ஐரோப்பிய மனித உரிமைகள் நீதிமன்றம் இங்கிலாந்தில் LGBTQ + சமூகத்தின் மீது விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளை இரத்து செய்தது. 2002 மற்றும் 2005க்கு இடையில், கனடாவின் பல மாகாணங்களில் உள்ள நீதிமன்றங்கள், எதிர் பாலின தம்பதிகளுக்கு திருமணத்தை கட்டுப்படுத்துவது ஒரு வகையான பாகுபாட்டைக் குறிக்கின்றது, இது உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களின் சாசனத்தின் பிரிவு 15 ஆல் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. 5 டிசம்பர் 2017 அன்று, ஆஸ்திரியாவின் அரசியலமைப்பு நீதிமன்றம் ஒரே பாலின திருமணத்திற்கு தடை விதித்தது அரசியலமைப்பிற்கு விரோதமானது. ஒரே பாலின உறவுகளுக்கு ஏழு ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்கும் சட்டங்களானது அரசியலமைப்புக்கு முரணானது எனக் கூறி பொஸ்வானாவின் உயர் நீதிமன்றம் 2019 இல் அதை நிராகரித்தது,

LGBTQ + உரிமைகளைப் பொருத்தவரை அமெரிக்காவின் உச்ச நீதிமன்றம் உலகின் மிக முற்போக்கான நிறுவனங்களில் ஒன்றாக காணப்படுகின்றது. US அரசியலமைப்பு ஓரினச்சேர்க்கை நடத்தையை ஆரம்பத்தில் அனுமதிக்கவில்லை என்றாலும், நீதிபதிகள் அரசியலமைப்பின் அசல் பொருளை விரிவாக மாற்றியுள்ளனர், இதன் மூலம் ஓரினச்சேர்க்கையை சட்டப்பூர்வமாக்கியது மட்டுமல்லாமல், அனைத்து மாநிலங்களிலும் ஒரே பாலின திருமணங்களை ஒப்பந்தம் செய்ய அனுமதித்தனர். Lawrence v. Texas (2003) வழக்கில் நீதிமன்றம், தனியார் ஓரினச்சேர்க்கை, சோடோமி மற்றும் வாய்வழி உறவு ஆகியவற்றை தடை செய்யும் US சட்டங்கள் அரசியலமைப்பிற்கு முரணானது என்று கூறியது. இது மில்லியன் கணக்கான அமெரிக்கர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை சுதந்திரமாக வாழ்வதற்கும் தங்களை நாட்டின் சட்டபூர்வமான குடிமக்களாக கருதுவதற்கும் வழி வகுத்தது. Obergefell v. Hodges (2015) வழக்கில், நீதிமன்றம் திருமணத்திற்கான அடிப்படை உரிமை, ஒரே பாலின தம்பதிகளுக்கு உரிய செயன்முறை விதிமுறை மற்றும் அமெரிக்க அரசியலமைப்பின் சம பாதுகாப்பு பிரிவு ஆகிய இரண்டினாலும் உத்தரவாதம் அளிக்கப்படுகின்றது என்று தீர்ப்பளித்தது. இந்த தீர்ப்பு அமெரிக்கா முழுவதும் கொண்டாடப்பட்டது என்பதோடு மற்றும் தீர்ப்பின் பின்னர் வெள்ளை மாளிகையை வானவில் வண்ணங்களில் வெளிச்சம் காட்டியது. இந்த தீர்ப்பு அமெரிக்க சமுதாயத்தில் மகத்தான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதைக் குறிக்கின்றது.

இந்திய சமூகம் பல நூற்றாண்டுகளாக ஓரினச்சேர்க்கைக்கு விரோதத்தையே தெரிவித்துள்ளது. இந்தியாவில் LGBTQ + சமூகத்திற்கு அரசியல், சமூக, கலாச்சார மற்றும் மதம் என பல கண்ணோட்டங்களிலிருந்தும் எதிர்ப்பு வந்தது. பல தசாப்த கால போராட்டத்திற்குப் பிறகு, 2018 ஆம் ஆண்டில் இந்திய உச்சநீதிமன்றம் தண்டனைச் சட்டக் கோவையின் பிரிவு 377 ரத்து செய்ததனூடாக ஓரினச்சேர்க்கையை தடை செய்தது. தீர்ப்பை வழங்குவதில், ஐந்து நீதிபதிகளை கொண்ட பெஞ்சானது ஏகமனதாக தங்கள் உரிமைகளை உறுதி செய்வதில் ஏற்பட்ட தாமதத்திற்கு சமூகத்தின் உறுப்பினர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்று ஒருமனதாக கருதினர்.

இலங்கையில், அரசியலமைப்பின் 16 வது பிரிவின் கீழ் எந்தவொரு எழுதப்பட்ட அல்லது எழுதப்படாத சட்டங்களையும் மாற்றியமைக்க நீதிமன்றங்கள் வெளிப்படையாக தடை செய்யப்பட்டுள்ளன. எனவே, LGBTQ + சமூகத்தின் பிரச்சினைகளை உச்ச நீதிமன்றம் சமீப காலம் வரை கவனிக்கவில்லை. இருப்பினும், 2016 ஆம் ஆண்டில், ஓரினச்சேர்க்கையை குற்றவாளியாக்கும் தண்டனைச் சட்டத்தின் பிரிவு 365 (ஏ) அடிப்படையில் தண்டனை பெற்ற தம்பதியினருக்கு காவலில் வைக்க நீதிமன்றம் மறுத்துவிட்டது.

எனவே , LGBTQ + சமூகத்தின் சட்டபூர்வ நிலை உலக வரலாறு முழுவதும் சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தபோதிலும், சமீபத்திய முன்னேற்றங்கள் அவர்களுக்கு முன்னால் நீண்ட சிறந்த பாதையை உருவாக்கும் என தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.

  • Written in English by Ishan Lashitha
  • Translated into Sinhala by Masha Serasinghe
  • Translated into Tamil by Fathima Zahra

One Reply to “Global LGBTQ+ Community and the Legal Aspect”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: