Fundamentals of Criminal Law

The English criminal law has observed that it is not possible to identify a legal definition of crime. However, many different scholars around the world have defined the term ‘crime’ according to their viewpoints. Professor Glanville Williams defines a crime as ‘a legal wrong that can be followed by criminal proceedings and which may result in punishment’.  

A crime consists of the following characteristics,

Characteristics of a crime

  1. A commitment of a crime is followed by the imposition of sanctions (death, imprisonment, forfeiture of property, fine, etc.). However, other than punishment, the legislature determines alternative methods such as an order for police surveillance which prevents the commitment of a crime.
  2. The investigation, apprehension, and trial of a suspected person of crime are executed according to a special procedure prescribed by the law. The criminal proceedings should take place only according to the established procedure and not apart from it.
  3. Although civil actions are considered to be a matter between the parties to the litigation, the criminal activity is a wrongdoing against the public at large. Therefore, it is a matter between the state and the offender, whereas the state has an interest in preventing crimes and punishing the offenders. Therefore, the state (attorney general) bears the role of the prosecution in a criminal case.

Elements of a Crime

A crime comprises two basic elements: actus reus and mens rea. 

The actus reus indicates the physical act which is obliged by the legal provisions and which has a high possibility of being followed by a sanction prescribed by the law if committed. According to William, actus reus consists of three requirements namely (a) A willed movement (or omission), (b) certain surrounding circumstances, (c) certain consequences.

The mens rea is the mental element of a crime or the intention to commit a crime. Kingsmill Moore J. in Melling v. O Mathghamhna stated that: “where mens rea is made an element of an offense it is generally an indication of criminality.” 

In most cases, both of these elements, actus reus, and mens rea should be entertained to encompass a person within criminal liability. The strict liability offenses do not essentially require the presence of a guilty mind to consider the offense being committed. Traffic offenses and drug smuggling are such offenses where mens rea is excluded from criminal liability.  

Presumption of innocence

Presumption of innocence is a fundamental principle of criminal law which signifies that any accused is presumed innocent until proved guilty for the offense. The concept is mostly implicit by various provisions of the constitutions worldwide. Further, Article 6(2) of the European Convention on Human Rights states that “everyone charged with a criminal offense shall be presumed innocent until proved guilty according to the law”[1]

Standard of Proof

This refers to the threshold that the prosecution should prove to procure the conviction of the accused. In criminal liability, it is much higher than in the civil law whereas civil cases require a balance of probability as the standard of proof while in criminal cases the prosecution must prove the guilt of the accused beyond a reasonable doubt. Cases such as Miller v. Minister for Pensions (1947) and The People (AG) v. Byrne (1974) explains in-depth on proof beyond a reasonable doubt. Such cases signify that the benefit of the doubt always lies with the accused.

The above concepts were nourished and developed by case law and statutes. The entire scope of criminal law is developed having these principles as the basis. The proceedings of criminal law are conducted according to such directives which regulate the courts and other statutory bodies on having a fair trial through a due process that would prevent a wrongful conviction or would bring upon justice to the entire public. 

  [1] see https://www.ibat.ie/downloads/Sample_notes/Legal%20Studies/Criminal%20Law%20-%20Cliodna%20McAlee.pdf

**********

අපරාධ නීතියේ මූළධර්ම

ඉංග්‍රීසි අපරාධ නීතියෙහි නිරීක්ෂණයන්ට අනුව “අපරාධය” යන්නට නිශ්චිත නෛතික අර්ථ දැක්වීමක් නොමැත. කෙසේ වෙතත් ලොව පුරා අපරාධ නීතිය පිළිබඳ විද්වතුන් ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටි කෝණයන්ට අනුව “අපරාධය” යන්නට විවිධ අර්ථකථනයන් සපයා ඇත. මහාචාර්ය ග්ලැන්විල් විලියම්ස් මහතාට අනුව අපරාධයක් යනු අපරාධ නඩු විභාගයක් පැවැත්වීම තුළින් දඬුවම් පැමිණවිය හැකි නෛතික වරදකි.

අපරාධයක මූලික ලක්ෂණ

  1. අපරාධයක් සඳහා දඬුවමක් පමුණුවනු ලැබීම විශේෂ ලක්ෂණයකි. ඒ අනුව ලංකා දණ්ඩ නීති සංග්‍රහය තුළ විවිධ අපරාධ සඳහා නිශ්චිතව නියම කරන ලද දඬුවම් දක්වා ඇත. අපරාධයේ ස්වභාවය අනුව දඩ නියම කිරීමේ සිට මරණ දණ්ඩනය දක්වා වූ දඬුවම් ඒ තුළින් ස්ථාපිත කොට ඇත. ( උදා – මරණ දඬුවම, බරපතල හෝ සුලු සිර දඬුවම්, කස පහර දීම, දේපළ රාජසන්තක කිරීම සහ දඩ ගැසීම ) එමෙන්ම අපරාධමය වැරදි සඳහා අධිකරණය මඟින් වරදකරුවන් වන අය සඳහා ගත යුතු තවත් පියවර ව්‍යවස්ථාදායකය මඟින් ප්‍රකාශයට පත්කොට තිබේ. නිදසුනක් ලෙස පුද්ගලයෙකු පොලිස් පරීක්ෂාව යටතට පත් කිරීම වැනි නියෝග දැක්විය හැකිය.
  2. අපරාධයක් සඳහා සැකකරුවන් වූ පුද්ගලයින් පරීක්ෂා කිරීම, අත්අඩංගුවට ගැනීම මෙන්ම ඔවුන්ට එරෙහිව නඩු විභාග කිරීම සම්බන්ධවද විධිවිධානයන් අපරාධ නඩු විධාන සංග්‍රහය තුළ අන්තර්ගත කොට ඇත. අපරාධ නඩුවක් අනිවාර්යයෙන් ම මෙම ක්‍රියාපටිපාටියට යටත්ව පමණක් ඉදිරියට ගෙනයා යුතුය.
  3. සිවිල් නඩු ක්‍රියාවලියකදී එය සාමාන්‍යයෙන් සලකනුයේ දෙපාර්ශවයක් අතර ආරවුලක් වශයෙනි. නමුත් අපරාධමය වරදකදී එය මහජනතාවට (සමස්ත සමාජයට) එරෙහි වරදක් ලෙස සලකයි. එබැවින් රාජ්‍යය මෙහිදී සෘජු මැදිහත්කරුවකු ලෙස අපරාධ නඩු ක්‍රියාවලිය සඳහා සම්බන්ධ වේ. එනම් අපරාධ නඩුවක් අධිකරණය තුළ පවරනු ලබන්නේ රජය නියෝජනය කරමින් නීතිපතිතුමන් විසිනි.

අපරාධයක මූළධාතු (සම්පාදක ධාතු / මූලිකාංග)

අපරාධයක් ප්‍රධාන වශයෙන් මූළධාතු දෙකකින් සමන්විත වේ. එනම්,

  1. සාවද්‍ය ක්‍රියාව (Actus Reus)
  2. සාවද්‍ය චිත්තය (Mens Rea)
  1. සාවද්‍ය ක්‍රියාව

නීත්‍යානුකූලව තහනම් කොට ඇති හැසිරීමෙහි භෞතික ප්‍රතිඵලය සාවද්‍ය ක්‍රියාව ලෙස හඳුන්වයි. විලියම්ස්ට අනුව සාවද්‍ය ක්‍රියාව පහත ආකාරයෙන් පැවතිය හැකිය.

චේතනාත්මක ක්‍රියාවක් හෝ යම් නොකර හැරීමක්

පරිබාහිරව පවතින යම් කරුණු එකතුවක්

යම් ප්‍රතිවිපාකයක් (ප්‍රතිඵල) සමූහයක්

  1. සාවද්‍ය චිත්තය

නීත්‍යානුකූලව තහනම් කොට ඇති හැසිරීමෙහි මානසික අංගය සාවද්‍ය චිත්තය හෙවත් සාපරාධී චේතනාව ලෙස හඳුන්වයි. Kingsmill Moore විනිසුරුතුමන් Melling v. O Mathgahamhna නඩු විභාගය තුළදී ප්‍රකාශ කර සිටියේ සාවද්‍ය චිත්තය කිසියම් වරදක අංගයක් බවට පත්ව ඇති විට එමගින් සාමාන්‍යයෙන් සාපරාධී බව ඇඟවෙන බවයි.

මෙසේ බොහෝ අවස්ථාවන්හිදී මෙම සාවද්‍ය ක්‍රියාව හා සාවද්‍ය චිත්තය යන මූලිකාංග දෙකෙහිම පැවැත්ම අපරාධයක වගකීම ස්ථාපනය කිරීම සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වේ. එනමුත් ඒකාන්ත වගකීම (යථාර්ථ වගකීම) සම්බන්ධ වැරදි සඳහා මෙම රීතිය ව්‍යාතිරේකයක් ලෙස පවතී. එවැනි ක්‍රියා වලදී වරදකරු වරද කිරීමට අදහස් කළද, නොකළද ඔහු ඒ හා සම්බන්ධ වරදට බැදී සිටියි. මෙවැනි සාපරාධී ක්‍රියා සඳහා නිදසුන් ලෙස රථවාහන වැරදි සහ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම් සම්බන්ධ වැරදි ආදිය දැක්විය හැකිය.

නිර්දෝෂී භාවයෙහි පූර්ව නිගමනය

නිර්දෝෂී භාවයෙහි පූර්ව නිගමනය අපරාධ නීතියෙහි මූලික මූළධර්මයකි. මෙහි අදහස නම් සාපරාධී චෝදනාවක් ලත් ඕනෑම අයෙකු නිසි අධිකරණ ක්‍රියාවලියකින් පසු අදාළ අපරාධය සම්බන්ධයෙන් වරදකරු බවට තහවුරු වන තුරු ඔහු නිර්දෝෂී අයෙකු ලෙස සලකා කටයුතු කළ් යුතු බවයි. මෙය ලොව පුරා බොහෝ රාජ්‍යයන් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවන් තුළින් පුරවැසියන් වෙත පිරිනමා ඇති මූලික අයිතිවාසිකමක් වන අතර ශ්‍රී ලංකාවේ වත්මන් 1978 දෙවන ජනරජ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙහි 13 (5) ව්‍යවස්ථාව මඟින් ද මෙම මූලික අයිතිවාසිකම තහවුරු කොට ඇත. තවද මානව හිමිකම් පිළිබඳ යුරෝපා සම්මුතියේ 6 (2) ව්‍යවස්ථාව තුළ දැක්වෙන්නේ “අපරාධයක් සම්බන්ධයෙන් චෝදනා ලැබ සිටින සියල්ලන්ම නීතියට අනුකූලව වරදකරුවන් බව තහවුරු වනතුරු නිර්දෝෂී පුද්ගලයන් යැයි උපකල්පනය කළ යුතුය” යන්නයි.

අපරාධ නඩුවක් ප්පු කිරීම

නඩු කාර්ය පටිපාටිය තුළදී විත්තිකරු වරදකරු බවට තීරණය වීමට පැමිණිල්ල විසින් ඒ බව සාක්ෂි සහිතව අධිකරණය ඉදිරියේ ඔප්පු කළ යුතුය. සිවිල් නඩු කාර්යපටිපාටිය තුළ සාක්ෂි වැඩි බර මත වරද තහවුරු කිරීමේ හැකියාව පැවතියද අපරාධ නඩු සම්බන්ධ තත්ත්වය ඉන් බොහෝ සෙයින් වෙනස් වේ. එනම් අපරාධ නඩුවකදී පැමිණිලි පාර්ශවය විසින් විත්තිකරු සම්බන්ධ සාපරාධී චෝදනාව සාධාරණ සැකයකින් තොරව අධිකරණය ඉදිරියේ ඔප්පු කළ යුතුය. Miller v. Minister for Pensions (1947) සහ The People (AG) v. Byrne (1974) යන නඩු තුළින් පෙන්නුම් කරනුයේ අපරාධ නඩුවකදී සැකයේ වාසිය සෑම විටම චූදිතයා සතුවන බවයි.

ඉහත සඳහන් සංකල්ප නඩු තීන්දු නීතිය සහ ව්‍යවස්ථා මඟින් වර්ධනය කොට ඇත. අපරාධ නීතිය සමන්විත විෂය පථය සංවර්ධනය වනුයේ මෙම මූළධර්ම පදනම් කරගෙනය. උක්ත මගපෙන්වීම් උපයෝගී කරගෙන අපරාධ නීතියට අදාළ නෛතික ක්‍රියාවලීන් සිදුකරනු ලබනුයේ අධිකරණ සහ අනෙකුත් ව්‍යවස්ථාපිත ආයතන හරහා සාධාරණ සහ විනිවිදභාවයකින් යුක්තව ක්‍රියාත්මක වන නඩු විභාගයන් හරහාය. එබැවින් වැරදිසහගත ලෙස සාපරාධී වගකීම් පැවරීමකින් තොරවූ සමස්ත සමාජයට ම යුක්තිය ඉටුවන ක්‍රියාවලියක් ලෙස අපරාධ නඩු විනිශ්චය කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සැලකිය හැකිය.

මූලාශ්‍ර

1. ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ දෙවන ජනරජ  ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව 1978

2. මහාචාර්ය ජී.එල්. පීරිස්. අපරාධයක සම්පාදක ධාතු (ප්‍රථම මුද්‍රණය 1977)

3.https://www.ibat.ie/downloads/Sample_notes/Legal%20Studies/Criminal%20Law%20-%20Cliodna%20McAlee.pdf

**********

குற்றங்களும் அதற்கான தண்டனைகளும்

குற்றங்களும் அதற்கான தண்டனைகளும் நாட்டுக்கு நாடு வேறுபட்டவையாகும். அவை ஒவ்வொரு நாட்டின் சட்டங்களின் அடிப்படையில் வேறுபாடும் ஏற்புடமையயும் கொண்டவையாகும். இதன்படி குற்றம் என்ற சொல் ஆங்கிலத்தில் crime மற்றும offence என இருவகையாக குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆங்கிலப் பொதுச்சட்டத்தின் படி குற்றம் எனக் கருதப்பட்டவை crime எனவும common law (பொதுச்சட்டத்தின்) கீழ் குற்றம் எனக் கருதப்படுபவை Offence என்றும் வேறுபடுத்தி நோக்கப்படுகிறது.

இதன்படி இலங்கையில் குற்றவியல் சட்டங்களை எடுத்து நோக்குவோமாயின் அது 2 வகைப்படும். தொகுக்கப்பட்ட சட்டங்கள் எனப்படும் Penal Code மற்றம் காலத்திற்கு காலம் பாராளுமன்றம் சட்டமாக்கி சில விடயங்களை குற்றம் எனப் பிரகடனப்படுத்தலாகும். தண்டனைசார் சட்டங்கள் கி.பி 1883ம் ஆண்டில் பிரித்தானியர்களால் தொகுக்கப்பட்டு வழங்கப்பட்டன. இன்ற இலங்கையில் நடைமுறையில் உள்ள சட்டங்கள் ஏராளமானவை இது சார்ந்தவையாகும்.

பாராளுமன்றத்தினால் காலத்திற்கு காலம் இயற்றப்படும் சட்டங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு குற்றம் என அடையாளப்படுத்தப்படுபவை நியதிச்சட்ட குற்றங்கள – statutory offences என அடையாளப்படுத்தப்படும். இவற்றின் கீழ் புதிய சட்டங்களை உருவாக்கலாம், திருத்தலாம், மாற்றலாம், கூட்டலாம் அல்லது குறைக்கலாம். இவற்றின் மூலம் குறிப்பிட்ட குற்றத்தைப் புரிய வேண்டுமென்ற நோக்கத்தோடு புரியப்பட்டதா என்ற அடிப்படையால் நோக்கப்படும்.

இலங்கையின் தண்டனைச் சட்டக்கோவையின் கீழ் குற்றம் என்றால் என்ன என்பது குறித்து வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு விடயம் குற்றம் என்பதைனை அரசு தெளிவாக சட்டத்தில் கூறியிருக்கும் குற்றத்தின் மூலங்கள் மூலமாக இது தெளிவாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டு குறிப்பிட்டதோர் செயலைச் செய்ய வேண்டுமென்ற எண்ணத்தோடு தான் இன்ன செயலைச் செய்தால் இன்ன விளைவு ஏற்படும் என்பதனை அறிந்து செய்தால் அந்தக் குறித்த செயலைச் செய்வது குற்றம் எனப்படும்.

இலங்கையின் தண்டனைச் சட்டக்கோவையின் படி தவறாளிகளுக்கு ஆகக் கூடிய தண்டனைகளாக. முதலாவது மரணம், இரண்டாவது சிறைத்தண்டைன (கடூழிய அல்லது சாதாரண) மூன்றாவதாக கசையடி, நான்காவதாக ஆதன இழப்பு மற்றும் ஐந்தாவதாக குற்றப்பணம் என வரையறை செய்யப்பட்டு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

தண்டனைச் சட்டக்கோவையில் குற்றங்களுக்கான தண்டனை மட்டுமல்லாது குற்ற உடந்தை, குற்றத்திற்கான ஏற்பாடுகள் என்பன குறித்தும் குறிப்பிடப்படுகின்றத. சில வகையான குற்றங்களுக்கும் “அல்லது” என்ற வார்த்தைப் பிரயோகத்தின் மூலம் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தண்டனைகளில் ஏதாவது ஒன்று அல்லது “உம்” என்ற பதப்பிரயோகம் மூலம் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தண்டனைகளும் உரித்தாக்கப்படும்.

வகையான தண்டனைகள் பற்றி குறிப்பிடப்பட்டு அவற்றிற்கான விளக்கம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. உதாரணமாக அத்தியாயம் XVI கீழ் மனித உடலைப் பாதிக்கும் அல்லது உயிரைப் பாதிக்கும் தவறுகள் பற்றியும் அத்தியாயம் ஓஏஐஐன் கீழ் ஆதனத்துக்கு எதிரான, திருட்டுகள் பற்றிய தவறுகள் பற்றியும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளமையைக் காணலாம்.

இதன் படி குற்றம் புரியப்பட்டதை நிரூபிக்க சட்டத்தினால் தடுக்கப்பட்ட குற்றச் செயல் எனப்படும் Actus reus மற்றும் குற்ற மனம் எனப்படும் Mens rea என்பன அவசியமாகும். இலங்கையின் தண்டனைச் சட்டக் கோவை பிரிவு 38ன் கீழ் குற்றம் என்பது தொடர்பாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இப்பிரிவின் 2ம் உபபிரிவிற்கமைய தண்டனைச் சட்டக்கோவையின் பிரிவுகளான 67,100,101.101 அ, 103, 105, 107, 108, 109, 110, 111, 112, 113, 113 அ, 113 ஆ, 184, 191, 192, 200, 208, 210, 211, 216, 217, 218, 219, 220, 318, 39, 320, 321, 322, 338, 339, 377, 378, 431 என்பவற்றின் கீழ் தவறு எனும் சொல் இச்சட்டக் கோவையின் கீழ் அல்லது இச் சட்டக்கோவை தவிர்ந்த வேறொரு சட்டத்தின் கீழ் இலங்கையின் தண்டிக்கப்பட கூடிய விடயமென அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றது.

இதன்படி மேற்குறிப்பிட்ட பிரிவுகளுக்கு அமைவாக குற்றங்களையும் அதற்கான தண்டனைகளையும் பின்வருமாறு ஆராய்வோம். தண்டனைச் சட்டக்கோவையில் பிரிவு 100 – குற்றங்களுக்கான தண்டனை என்பதை விட ஒரு குற்றத்திற்கு உடந்தையாயிருத்தலும் தண்டனை என்ற வகையில் Abetment – குற்ற உடந்தை என்பதையும் குற்றமாக வரையறுக்கப்பட்டு அதற்கான தண்டனைகள் குறித்து கூறப்படுகின்றது.

இதன்படி பரிவு 100ற்கமைய உடந்தை என்றால் என்ன என்பது விளக்கப்படுகின்றது. ஒரு செயலை புரியுமாறு தூண்டுதல், அதற்கான சதி முயற்சிகளில் ஈடுபடுதல் மற்றும் ஒரு செயலைச் செய்தல் (Commission) அல்லது செய்யாமை (Omission) மூலம் தெரிந்து கொண்டே ஒரு குற்றத்திற்கு உதவி செய்தல் என்பதே இதன் பொருளாகும்.

தண்டனைச் சட்டக்கோவையில் குற்றங்களுக்கான தண்டனை குறிப்பிடப்பட்டுள்ள போதிலும் உடந்தை தெடார்பாக நோக்குகையில் சில குற்றங்களுக்கு உடந்தையாக இருப்பதற்கும் குற்றத்தைப்புரிவதற்கும் ஒரே தண்டனையே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. சில சந்தர்ப்பங்களில் பொதுவாக Sec 490 ன் கீழ் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தண்டனை வழங்கப்படும்.

அத்தொடு மரண தண்டனையால் தண்டிக்கப்படக் கூடிய குற்றத்திற்கு ஒருவர் உடந்தையாளியாக செய்றபட்டால் Sec 108ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதற்கு அமைவாக 7 வருடத்திற்கு மேற்படாத சாதாரண அல்லது கடூழிய சிறைத் தண்டனைக்கும் குற்றப்பணத்திற்கும் ஆளாவார். ஒருவர் பிறிதொருவரை காயமேற்றபடுத்;தத் தூண்டி அதன் மூலம் காயமேற்படுத்தப்படுமாயின் அக் குற்றத்திற்காக தூண்டியமைக்காக 14 வருடங்கள் வரை நீடிக்கக் கூடிய சிறைத்தண்டனைக்கும் குற்றப்பணத்திற்கும் ஆளாவார்.

பொய்த்தகவல் கொடுத்தால் 2 ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கக் கூடிய ஒரு காலத்திற்கான இருவகையில் ஒரு வகை மறியற்தண்டனையினால் அல்லது குற்றப்பணத்தினால் அல்லது இவை இரண்டினாலும் தண்டிக்கப்படுதல் வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

தொடர்ந்து மனித உடலைப்பாதிக்கும் தவறுகள் குறித்து கவனம் செலுத்துவோமாயின் Homicide எனப்படும் படுகொலையாகாத ஆட்கொலை புரியப்பட்டால் 20 ஆண்டுகள் நீடிக்க கூடிய ஒரு காலத்திற்கான இருவகையில் ஒரு வகை சிறைத்தண்டனையினால் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்பதுடன் குற்றப்பணத்திற்கும் ஆளாக்கப்படுவார். எனினும் குறித்த செயலானது மரணம் விளைவிக்க்க கூடுமென்ற அறிவுடன் ஆனால் மரணம் விளைவிக்கும் உளக்கருத்தின்றி புரியப்பட்டால் பத்து ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கக் கூடிய சிறைத்தண்டைனை அல்லது குற்றப்பணம் அல்லது இவ்விரண்டினாலும் தண்டிக்கப்படதல் வேண்டும்.

எனினும் பிரிவு 294ன் கீழ் குறிப்பிடப்பட்டதற்கமைய படுகொலையாக (murder) அமையுமாயின் பிரிவு 296ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதற்கமைய கொலை புரியும் எவரும் மரணதண்டனையால் தண்டிக்கப்படல் வேண்டும். அத்தோடு மனித உடலுக்கு புரியப்படும் தவறில் காயம் விளைவித்தல் தொடர்பாக பிரிவு 310 – 329 வரை குறிப்பிடப்படகிறது. இவற்றின் கீழ் தன்னிச்சையாக காயம் விளைவித்ததற்கான தண்டனையாக ஓராண்டிற்கு நீடிக்கக் கூடிய சிறைத்தண்டனை அல்லது குற்றப்பணம் அல்லது இவ்விரண்டினாலும் தண்டிக்கப்படலாமென கூறப்பட்டுள்ளது.

முறைகேடாக தடுத்து வைத்தலும் அடைத்து வைத்தலும் என்பதும் ஒரு வகையான குற்றம். இதற்கான தண்டனையாக ஓராண்டு வரை நீடிக்கக் கூடிய ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதிக்கான சிறைத்தண்டனை அல்லது ஐம்பதாயிரம் ரூபா வரை செல்லக்கூடிய குற்றப்பணம் அல்லது இவ்விரண்டினாலும் தண்டிக்கலாம்.

ஆதனங்களுக்கு எதிரான குற்றங்களைக் குறித்து நோக்குவோமாயின் திருட்டு, அச்சுறுத்திப் பெறல், கொள்ளை, குற்றமுறையான நம்பிக்கை துரோகம் எனப் பல்வேறு குற்றங்கள் உள்ளடங்குகின்றன. இக்கட்டுரையின் வழியாக மேலோட்டமான ஒரு பார்வை என்ற வகையில் நோக்குவோமாயின். அசைவுள்ள ஏதேனும் ஆதனத்தை எவரேனும் ஆளினது உடைமையில் இருந்து இவ்வாளின் சம்மதமில்லாது எடுத்துக் கொள்ளும் உளக்கருத்துடன் அவதானத்தை நகர்த்துகின்ற போது எவரும் திருட்டினைப் புரிவதாகச் சொல்லப்படும்.

இதற்கான தண்டனையானது பிரிவு 367ன் கீழ் மூன்று ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கக் கூடிய ஒரு காலத்திற்கான சிறைத்தண்டனை அல்லது குற்றப்பணம் அல்லது இரண்டினாலும் தண்டிக்கப்படல் வேண்டும். திருட்டு என்பது எப்போதும் கொள்ளையாகும் எனினும் அத்திருட்டானது அச்சுறுத்திப் பெறப்பட்டிருக்குமாயின் கொள்ளையாக அமையும்.

ஆதனங்களுக்கு எதிரான குற்றங்களைக் குறித்து நோக்குவோமாயின் திருட்டுஇ அச்சுறுத்திப் பெறல்இ கொள்ளைஇ குற்றமுறையான நம்பிக்கை துரோகம் எனப் பல்வேறு குற்றங்கள் உள்ளடங்குகின்றன. இக்கட்டுரையின் வழயாக மேலோட்டமான ஒரு பார்வை என்ற வகையில் நோக்கு வோமாயின். அசைவுள்ள ஏதேனும் ஆதனத்தை எவரேனும் ஆளினது உடமையில் இருந்து இவ்வாளின் சம்மதமில்லாது எடுத்துக் கொள்ளும் உளக்கருத்துடன் அவதானத்தை நகர்த்துகின்ற போது எவரும் திருட்டினைப் புரிவதாகச் சொல்லப்படும்.

இதற்கான தண்டனையானது பிரிவு 367ன் கீழ் மூன்று ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கக் கூடிய ஒரு காலத்திற்கான சிறைத்தண்டனை அல்லது குற்றப்பணம் அல்லது இரண்டினாலும் தண்டிக்கப்படல் வேண்டும். திருட்டு என்பது எப்போதும் கொள்ளையாகும் எனினும் அத்திருட்டானது அச்சுறுத்திப் பெறப்பட்டிருக்குமாயின் கொள்ளையாக அமையும்.

இதற்கு பிரிவு 380ன் கீழ் பத்து ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கக்கூடிய ஒரு காலத்திற்கான கடூழிய மறிற்தண்டைனையினால் தண்டிக்கப்படவே;ண்டும் என்பதுடன் அவர் குற்றப்பண்திற்கும் ஆளாதல் வேண்டும். இவ்வாறாக பல்வேறு விதமான குற்றங்கள் மற்றும் அதற்கான தண்டனைகள் குறித்து தண்டனைச் சட்டக்கோவையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இருந்தாலும் அவற்றை வழங்குவதிலும் குற்றத்தை நிறுவுவதிலும் அணுஅணுவாக பல படிமுறைகள் கையாளப்படுகின்றன. இவற்றில் பொது விலக்குகள் தற்காப்பு என்பன தொடர்பான விதிமுறைகள் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளன. தண்டனைச் சட்டக்கோவையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு பிரிவும் ஆழமாக கவனிக்கப்படத்தக்கவை என்பதே நிதர்சனமான உண்மையாகும்.

  • Written in English by Udeep Thennakoon
  • Written in Sinhala by Ishanka Nadeeshan
  • Written in Tamil by Fathima Rushaida

One Reply to “Fundamentals of Criminal Law”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: